Wat Genesis 2-3 wel en niet zegt over de oorsprong van de mens.
Eeuwenlang heeft het verhaal van Adam en Eva een grote invloed gehad op kunst, literatuur en theologie.
Tegelijkertijd vinden veel moderne lezers het moeilijk om dit verhaal nog “letterlijk” te nemen. Zelfs voor veel christenen die het gezag van de Bijbel serieus nemen, lijkt vasthouden aan een strikte, woord-voor-woord interpretatie van Genesis 2-3 vaak te betekenen dat je moet kiezen: óf je houdt vast aan het gezag van de Bijbel, óf je erkent de inzichten van de moderne wetenschap. Hoe kun je als christen beide serieus nemen?
In Het verloren verhaal van Adam en Eva onderzoekt John Walton opnieuw hoe de oude wereld van de Bijbel licht werpt op dit fundamentele verhaal. Door Genesis 2-3 in haar oorspronkelijke context te lezen, laat hij zien wat de tekst werkelijk beoogt, en welke moderne lezingen daaraan voorbijgaan. Zo biedt Walton christenen die trouw willen blijven aan het gezag van de Bijbel concrete hermeneutische handvatten om het gesprek over geloof, schepping en menselijke oorsprong op een nieuwe, vruchtbare manier voort te zetten.
Een waardevolle bijdrage van N.T. Wright laat bovendien zien hoe Adam een plek heeft in Paulus’ theologie.